De Zin van het Leven

heb jij er nog zin in?

De zin van het leven of onze bestemming als mens

is in alle eerlijkheid en oprechtheid het leven aangaan,

dat is zoals het zich aandient in ons leven.

Wanneer er iets of iemand zich kruist op ons pad wat kan zorgen voor onrust, onvrede, angst,

eenzaamheid, vijandigheid, verwijt, pijn enz dan kunnen we dit in alle eerlijkheid aanschouwen,

zonder oordeel, zonder er iets van te vinden, soms erg lastig, al zeg ik het zelf!

Probeer dit niet te verbergen, te maskeren, veroordelen met ons denken, ratio of een oefening, een

geforceerde ademhalingsoefening, Laten we echt eerlijk zijn naar onszelf:

Ik voel me waardeloos,

ongelukkig,

ongeliefd,

beschaamd,

angstig

aan de kant gezet,  

niet gewaardeerd 

boos en eigenlijk heel heel verdrietig...

wat doe ik hier dat ik nu hier leef?

We creëren dan een mogelijkheid voor onszelf om  te aanvaarden in een oordeel-loze innerlijke

houding.

Dat is, Liefde-vol   aanvaarden.

dus niet vol met onrust, onvrede, angst, eenzaamheid, enz maar vol met liefde.

Dit liefdevolle aanvaarden kunnen we inbeelden zoals een verzorgende persoon/ ouder die naar

 kind kijkt wanneer het pijn of verdriet voelt.

We dienen dit kind dan te troosten en het de ruimte geven om te voelen wat het voelt.

En voor je het weet,  springt het kind plots van je schoot om met volle moed & vreugde het leven

weer aan te gaan.

Zo laten we 'aanvaarden' toe, zodat de kracht en liefde kan transformeren.

Kinderen hebben weinig baat bij belerende uitspraken zoals:

'Dat is nu eenmaal het leven.'

'Je moet harder worden.'

'Daar moet je mee leren omgaan.'

'Niet huilen, je moet niet wenen, dat is niet flink!'

'Trek je daar niets van aan.'

'Geef Jantje maar een klap terug op zijn kop met die stok!'

Het kind heeft nood aan Liefde-vol geaccepteerd te worden in datgene wat er gevoeld word.

Voor ons, als 'volwassene' is dit niet anders.

We moeten niet denken dat we geen kind meer zijn, want diep in ons,  ik-Zijn zijn we dit nog steeds.

Wanneer we onszelf toestaan datgene te aanvaarden wat we voelen aan emotie, gevoel,

dan opent zich de mogelijkheid dat dit getransformeerd kan worden door de Liefde die door ons

gaat stromen.

Die we toelaten vanuit onze eigen Liefde naar onszelf.

Als we nu het idee hebben dat het allemaal teveel wordt van wat we moeten aanvaarden,

Dan kunnen we in alle oprechtheid aan de Liefdesbron vragen wat we onszelf niet kunnen geven.

Liefde heeft een Oorsprong, een Bron: de Bron van Liefde.

We hoeven niet alles alleen te doen!

Alles wat we nodig hebben om te transformeren, te genezen wordt aangereikt door deze Bron.

Mits we dit zelf toestaan, mits we het vragen.

Het niet erkennen of niet 'geloven' is het niet kunnen toestaan van liefde in onszelf.

Dat is een blokkade in onszelf waarin Ik een expert was op dat gebied.

Hoe doe je dit toestaan dan?

Door bereidheid te hebben.

Wat is bereidheid?

De toestand van bereid zijn, dat is wat we nodig hebben als we echt iets aan willen gaan in het

leven zonder bezwaar te hebben.

Dat is waar een vrije "wil" voor nodig is en toevallig  bezitten we deze!

Dus, laat vrijwillig deze stroom toe in jezelf  waardoor worden we steeds schoner en zuiverder

worden.

 Dit is het "opschoon' proces in onszelf om uiteindelijk te kunnen resoneren vanuit ons mens-zijn met het goddelijke:

schoonheid, zuiverheid dankbaarheid liefde.

Hierdoor kunnen we deel  nemen, een onderdeel worden van deze Liefdesbron.

Dit betekend concreet dat we als 4 dimensionaal mens (zonder fysiek lichaam) kunnen blijven

bestaan aan de Bron.

En dat  is onze onze menselijke bestemming, wat een geschenk!

Tot dan!

Erland D'halewin

lees ook:

de zin van het leven deel 2